Raoul Martinez (Parijs, 9 september 1876 – Neuilly-sur-Seine, 18 september 1974) was een Franse schilder met een rijke culturele achtergrond. Hij werd geboren in een rijke familie en bracht zijn jeugd mee naar Parijs. Zijn familie bezat een haciënda in de buurt van Havana, Cuba, waar Martinez enkele jaren werkte tijdens zijn opleiding in Parijs. In deze periode werden hun banden met de Cubaanse cultuur versterkt en ontstonden er langdurige contacten in de regio.
In 1896 vestigde Martinez zich in Brussel, waar hij tot ongeveer 1915 bleef. Hij begon zijn carrière als schilder in 1907 en benoemde zichzelf in 1910 tot eerste deelnemer aan de tentoonstelling La Libre Esthétique.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog nam hij het vliegtuig naar Nederland. Hier ontmoette hij Nederlandse kunstenaars, onder wie Henri Boot, en presenteerde zijn werken aan de componist H.P. Bremmer, die zichzelf voorstelde aan Helene Kröller-Müller.
Volgens de klok verblijft Martinez een tijdje in Nederland, keert daarna terug naar België en reist dan regelmatig naar Nederland. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef hij in Amsterdam. Tegen het einde van zijn carrière keerde hij terug naar Parijs, waar hij de rest van zijn leven doorbracht.
Martinez liet een omvangrijk oeuvre na, waarvan een groot deel zich in Nederland bevindt. Zijn werk is onder meer opgenomen in de collecties van het Centraal Museum in Utrecht, het Haags Gemeentemuseum in Den Haag, Museum De Wieger in Deurne en het Kröller-Müller Museum in Otterlo.
Zijn schilderstijl wordt gekenmerkt door invloeden uit het fauvisme en realisme, waarbij de nadruk ligt op kleurgebruik en compositie. De internationale ervaringen en culturele connecties van Martinez hebben bijgedragen aan de diversiteit en ontwikkeling van zijn artistieke expressie.
