Jean Pezous (Toulon, 1815 – Parijs, 1885) was een Franse schilder die zich bewoog tussen het neoclassicisme en het realisme, met een oeuvre dat vooral bekendheid verwierf door zijn grote historiestukken, genretaferelen en religieuze composities. Hoewel hij tijdens zijn leven niet tot de meest baanbrekende kunstenaars werd gerekend, genoot hij wel degelijk waardering voor zijn vakmanschap, compositietalent en zijn vermogen om dramatiek met ingetogen emotie te combineren.

Na een klassieke opleiding aan de École des Beaux-Arts in Parijs begon Pezous zijn carrière met het schilderen van religieuze onderwerpen en scènes uit de klassieke oudheid. Zijn werk werd al vroeg geselecteerd voor de Parijse Salon, waar hij regelmatig exposeerde. Later evolueerde zijn stijl richting meer realistische en intieme voorstellingen, met aandacht voor het menselijke gebaar en de psychologische diepte van zijn personages.

Pezous werd vooral geroemd om zijn grote muurschilderingen en decoratieve werk in kerken en openbare gebouwen. Zijn vermogen om met helder kleurgebruik en uitgebalanceerde composities een verhaal over te brengen, maakte hem tot een veelgevraagd kunstenaar voor institutionele opdrachten. Naast schilderijen maakte hij ook tekeningen en ontwerpschetsen, vaak met een strakke lijnvoering en heldere structuur.

Hoewel hij na zijn dood enigszins in de vergetelheid raakte, is er in recente jaren hernieuwde belangstelling ontstaan voor zijn oeuvre — als representant van een generatie kunstenaars die de brug sloegen tussen academische traditie en de opkomst van een meer verhalende, menselijke schilderkunst. Jean Pezous laat een oeuvre na dat de 19e eeuw weerspiegelt in zijn gelaagdheid: gevoelig, vormvast en altijd op zoek naar het juiste moment van uitdrukking.