Kees Verwey (1900-1995) was een Nederlandse schilder die tot op hoge leeftijd productief was.
Hij werd geboren in Amsterdam en was de neef van de dichter Albert Verwey en de architect Hendrik Petrus Berlage. Volgens het RKD was hij een leerling van Henri Frédéric Boot, Johannes Hendricus Jurres en Samuel Jessurun de Mesquita. Hij werd sterk beïnvloed door de Haagse School en het impressionisme.
Zijn grote doorbraak kwam in 1931 toen zijn werk samen met dat van andere hedendaagse Haarlemse kunstenaars (zoals Hendrik van den Eijnde) werd tentoongesteld in de nieuw gecreëerde Galerie voor Moderne Kunst van het Frans Hals Museum achter het hoofdmuseum (tegenwoordig de galerie voor de Schutterstukken). Hij was lid van de Haarlemse kunstenaarsvereniging "Kunst Zij Ons Doel", de "Kennemer Kunstenaarskring" en de "Hollandse Aquarellistenkring".
Hij trouwde met Jeanne Tilbusscher in 1951.
Het Stedelijk Museum in Amsterdam toonde zijn werk eind jaren '70 en in Haarlem was zijn werk te zien in 1985 en 1990. In 1989 was zijn werk te zien in het Dordrechts Museum en in 1990 in het Gemeentemuseum Den Haag. In 1993 nam de Gemeente Haarlem een schenking van zijn gehele oeuvre aan en noemde de nieuwe kunsthal op de Grote Markt, Haarlem naar hem.
Verwey had deze schenking in 1984 gegeven onder de voorwaarde dat er een goed onderkomen voor moest komen. Toen de stad vast kwam te zitten in het vinden van een locatie, financierde Verwey zelf de verbouwing van een centraal gelegen zaal en bracht hij zijn collectie samen met het Frans Hals Museum in een stichting die hij ook zelf beheerde tot aan zijn dood.
Zijn leerlingen waren Mieke Burgers-Witteveen, Jules Chapon, Joop Dam (1922-1997), Jan Engelman, Henk Fonville, Frans Funke, Jan van Geem, Cor Hak, Kees de Jager, Hugo Liebe, Henk van der Linden, Hanne Meijer-de Heer, Jan Michels, Wim Steijn en Karla Wenckebach. Hij stierf in Haarlem.
