Michiel Nassau Noordewier werd geboren in 1868 in Dordrecht, een stad met een rijke schildertraditie. Al op jonge leeftijd toonde hij een opmerkelijk gevoel voor observatie en compositie. Zijn talent werd verder ontwikkeld aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam, waar hij onder meer les kreeg van toonaangevende kunstenaars van zijn tijd. Noordewier behoorde tot een generatie schilders die met beide benen in de 19e eeuw stond, maar zich niet onttrok aan de ontwikkelingen van de moderne kunst in het begin van de 20e eeuw.

Zijn oeuvre kenmerkt zich door een fijnzinnige balans tussen realisme en een meer impressionistische toets. Hij schilderde vooral landschappen, stadsgezichten en figuurstukken, vaak met een ingetogen palet en een opvallende gevoeligheid voor lichtval. Noordewier had een bijzonder oog voor de sfeer van het Hollandse landschap: water, wolken, lage horizonlijnen en verstilde dorpsgezichten vormden de kern van zijn werk. Daarbij wist hij subtiel de invloed van het dagelijks leven te vangen zonder sentimenteel te worden.

Hoewel hij in zijn leven geen grote internationale bekendheid verwierf, was hij een gerespecteerd kunstenaar binnen Nederland. Hij nam deel aan tentoonstellingen van onder meer Arti et Amicitiae en de Pulchri Studio, waar hij in contact stond met andere tijdgenoten uit de Haagse en Amsterdamse school. Zijn werk werd gewaardeerd om zijn technische vaardigheid en zijn vermogen om rust en reflectie over te brengen.

In zijn latere jaren vestigde hij zich in Hilversum, waar hij tot aan zijn dood in 1942 actief bleef als schilder. Michiel Nassau Noordewier liet een oeuvre na dat een brug slaat tussen de traditie van de 19e eeuw en de verstilling van het vroege modernisme. Zijn schilderijen worden nog altijd gewaardeerd om hun ingetogen poëzie en hun stille, observerende kracht.