Otto van Rees (Freiburg im Breisgau, 20 april 1884 – Utrecht, 19 mei 1957) was een Nederlandse kunstschilder die een belangrijke rol speelde in de Europese avant-garde beweging van het begin van de 20e eeuw. Hij groeide op in een intellectueel en socialistisch milieu; zijn vader, Jacob van Rees, was hoogleraar histologie aan de Universiteit van Amsterdam en stichtte in 1899 de Idealistische Kolonie van de Internationale Broederschap in Blaricum. Deze kolonie fungeerde als ontmoetingsplaats voor vrijdenkers, anarchisten, filosofen en kunstenaars.
Op zeventienjarige leeftijd ontmoette Otto Cathérine Dutilh, een kunstenares met een artistieke opleiding uit Brussel. In 1902 gingen zij samenwonen in een koloniehut in Blaricum. In oktober 1904 verhuisde Van Rees naar Parijs, waar hij zich vestigde in het Bateau-Lavoir, een broedplaats voor kunstenaars in Montmartre. Hier kwam hij in contact met prominente figuren zoals Pablo Picasso, Georges Braque en Juan Gris. Zijn vrouw, Adya Dutilh, voegde zich in december 1904 bij hem.
Tijdens zijn verblijf in Parijs ontwikkelde Van Rees zijn stijl van neo-impressionisme naar analytisch kubisme. Hij exposeerde zijn werk bij gerenommeerde galeries en nam deel aan belangrijke tentoonstellingen, waaronder de Sonderbund in Keulen (1912) en Der Sturm in Berlijn (1913).
Tijdens de Eerste Wereldoorlog verbleef Van Rees in Ascona, Zwitserland, een toevluchtsoord voor kunstenaars en intellectuelen. Samen met Hans Arp en zijn vrouw Adya organiseerde hij in november 1915 een tentoonstelling in galerie Tanner in Zürich, die wordt beschouwd als een van de eerste Dadaïstische exposities.
Na de tragische dood van hun oudste dochter in een treinongeluk in Frankrijk, keerde Van Rees in 1934 terug naar Nederland. Hier versierde hij diverse openbare gebouwen met muurschilderingen en werd hij een mentor voor jonge kunstenaars.
Otto van Rees overleed op 19 mei 1957 in Utrecht. Zijn nalatenschap omvat een divers oeuvre dat de evolutie van de moderne kunst in Europa weerspiegelt.
