Jozef Van Ruyssevelt (Bazel, 25 mei 1941 – Kalmthout, 20 maart 1985) was een zeldzaam veelzijdig Vlaams kunstenaar die schilderkunst, grafiek, fotografie en muziek met elkaar verweefde tot één gevoelig universum. In zijn werk klinkt dezelfde intensiteit door als in de klank van zijn cello: gelaagd, melancholisch en doordacht opgebouwd.
Van Ruyssevelt ontwikkelde een beeldtaal waarin figuratie en verstilling elkaar ontmoeten. Zijn schilderijen ademen vaak een introspectieve sfeer, waarin menselijke aanwezigheid voelbaar is, zelfs wanneer die slechts zijdelings wordt gesuggereerd. Kleur gebruikte hij niet als versiering, maar als emotioneel instrument — soms gedempt en aards, dan weer scherp contrasterend, alsof hij licht en schaduw muzikaal tegen elkaar uitspeelde.
Als graficus toonde hij een grote technische beheersing. Zijn lijnvoering is trefzeker en zorgvuldig, met een sterke aandacht voor compositie. In zijn fotografisch werk zocht hij naar momenten van stilte en vervreemding: fragmenten van de werkelijkheid die, eenmaal geïsoleerd, een bijna poëtische lading krijgen. Diezelfde concentratie en discipline typeerden ook zijn muzikale activiteit als cellospeler, waarin hij zich met toewijding verdiepte.
Wat Van Ruyssevelt bijzonder maakt, is de onderlinge samenhang tussen zijn disciplines. Beeld en klank, licht en lijn, ritme en ruimte: alles lijkt onderdeel van één zoektocht naar harmonie en innerlijke resonantie. Zijn oeuvre getuigt van een kunstenaar die niet koos voor één medium, maar voor een levenshouding waarin kunst een totaalervaring werd.
Zijn vroege overlijden in 1985 maakte abrupt een einde aan een veelbelovende ontwikkeling. Toch blijft zijn werk nazinderen — stil, geconcentreerd en intens — als een lang aangehouden cellotoon die nog even in de ruimte blijft hangen.
![[copy] No Puedo Creerle a Nadie III by Hiroomi Ito](https://media-2.gallerease.com/images/4ae368a6-ec96-434e-9996-95a1be66f52d/350x350/copy-no-puedo-creerle-a-nadie-iii.jpg)
