Anna (Anneke) van der Feer (1902–1956) was een Nederlandse beeldend kunstenaar die op eigenzinnige wijze de overgang markeerde tussen traditionele schilderkunst en de opkomende modernistische stromingen van het interbellum. Geboren op eerste kerstdag 1902 in Sneek, groeide zij op in een omgeving waar het Friese landschap en de wisseling van de seizoenen een diepe indruk op haar maakten — een bron van inspiratie die haar werk haar leven lang zou kleuren.
Van der Feer toonde al jong artistiek talent. Na haar opleiding aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam ontwikkelde ze een veelzijdige stijl, waarin ze schilderkunst, grafiek en tekenkunst combineerde. Ze werkte in een periode waarin vrouwelijke kunstenaars zich nog moesten bewijzen in een door mannen gedomineerde kunstwereld. Toch wist Van der Feer een herkenbare stem te ontwikkelen, gekenmerkt door krachtige lijnen, verstilde composities en een gevoelige behandeling van licht en ruimte.
In haar vroege werk zijn invloeden van het realisme zichtbaar, met ingetogen portretten en landschappen waarin menselijke aanwezigheid vaak subtiel wordt gesuggereerd, eerder dan expliciet afgebeeld. In de jaren dertig begon ze te experimenteren met meer abstracte vormen, waarbij haar kleurgebruik vrijer en haar penseelvoering expressiever werd. Ze vond aansluiting bij moderne stromingen zoals het expressionisme, maar bleef altijd trouw aan haar eigen intuïtieve benadering van de werkelijkheid.
Naast haar schilderkunst hield Anna zich bezig met boekillustraties en wanddecoraties, waarin ze vaak verhalen en volksmotieven uit Friesland verwerkte. Dit gaf haar werk een intieme, bijna poëtische sfeer die haar onderscheidde van haar tijdgenoten.
Hoewel ze in haar leven geen grote commerciële roem bereikte, werd Van der Feer gerespecteerd binnen de Amsterdamse kunstkringen. Ze exposeerde regelmatig in kleine galeries en nam deel aan tentoonstellingen van verenigingen zoals De Onafhankelijken, die jonge vernieuwers een platform boden.
Haar leven werd vroeg afgebroken: in 1956 overleed ze in Amsterdam, slechts 53 jaar oud. Toch laat haar oeuvre — verspreid over particuliere collecties en enkele musea — een helder spoor na van een kunstenaar die met een stille vastberadenheid haar eigen pad volgde, en die in haar werk de verstilling en vernieuwing van een tijdperk wist te vangen.
