Gerarda Johanna Wilhelmina Rueter, roepnaam Meik Rueter (1908–1993), was een Nederlandse beeldhouwster die behoorde tot de generatie vrouwelijke kunstenaars die in de twintigste eeuw een vaste plaats in de beeldhouwkunst veroverden. Ze werd geboren in Amsterdam in een artistiek gezin – haar vader was de schilder Willem Carel Alexander Rueter – en groeide op in een omgeving waarin kunst en cultuur vanzelfsprekend waren.
Rueter volgde haar opleiding aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Al vroeg ontwikkelde ze een voorkeur voor het verbeelden van de menselijke figuur, waarbij ze zowel ingetogen portretten als monumentale sculpturen maakte. Haar werk kenmerkt zich door een krachtige eenvoud en een sterke nadruk op vorm en contour, vaak uitgevoerd in brons of steen.
Ze werkte zowel in opdracht als in vrijheid. In de publieke ruimte realiseerde ze diverse portretten en gedenkbeelden, terwijl haar kleinere sculpturen en penningen geliefd waren vanwege hun persoonlijke expressie en verfijning. Haar stijl balanceerde tussen realisme en een meer gestileerde vormentaal, wat haar werk eigentijds maar ook tijdloos maakte.
Als vrouwelijke beeldhouwer in een tijd waarin het vak vooral door mannen werd gedomineerd, wist Rueter zich door kwaliteit en volharding te onderscheiden. Ze nam deel aan tentoonstellingen in binnen- en buitenland en kreeg erkenning binnen kunstenaarskringen. Haar werk laat zien dat ze het persoonlijke wist te verbinden met het universele, waarbij menselijke waardigheid en innerlijke kracht steeds centraal staan.
Met haar oeuvre leverde Meik Rueter een belangrijke bijdrage aan de Nederlandse beeldhouwkunst van de twintigste eeuw. Ze wordt herinnerd als een kunstenaar die haar eigen pad volgde en wiens beelden tot op heden een stille, maar indringende aanwezigheid hebben.
