Op het eerste gezicht lijkt Rik Vandewege zijn eigen identiteit niet makkelijk prijs te geven.

In het scala van de beeldende kunsten trekt hij immers de meest uiteenlopende registers open. 

Ruimtelijke sculpturen, die morfologisch zeer gediversifieerd zijn, archaïsche potten, met een onvervalste authenticiteit en ogenschijnlijk lyrisch abstracte schilderijen. 

De drie kunsttakken, die Vandewege beoefent lijken totaal onafhankelijk van elkaar te evolueren, en toch bezitten ze een gemeenschappelijke dimensie.

Het werk van Rik Vandewege rijpt, heeft een voorgeschiedenis, een filosofische inkleding, die zich nooit opdringt, maar steeds in zijn werken verscholen ligt.