Jan van Loon (1938) studeerde aan de Academie Minerva in Groningen en aan de Koninklijke Academie in Den Haag. Zijn oeuvre beweegt zich over een breed terrein, zowel in techniek als in onderwerp, en toont een kunstenaar die zich niet wil laten beperken door één stijl of thema.

Hij verwierf vooral bekendheid met zijn landschappen, waarin hij als geen ander de stemmingen van weer, wind en ruimte weet te vangen. De luchten, het wad en de uitgestrekte velden krijgen bij Van Loon een eigen zeggingskracht, waarin realisme en abstractie elkaar soms afwisselen. Tegelijkertijd is hij veelzijdig: naast landschappen schilderde hij talloze portretten, waaronder een indrukwekkende serie van geestelijk zwaar gehandicapte patiënten, waarin empathie en menselijkheid centraal staan.

Zijn lidmaatschap van de Noordelijke Aquarellisten onderstreept zijn meesterschap in dit medium, waarin hij met trefzeker penseel de atmosfeer van het noorden vastlegt. Naast aquarel en olieverf werkte hij ook in monumentale projecten: in 1988 ontwierp hij een groot reliëf in de dijk bij Noordpolderzijl, waar het dagelijks door vele bezoekers bewonderd wordt.

Reizen vormden eveneens een bron van inspiratie. In de jaren tachtig ontstond uit een verblijf in de Verenigde Staten een reeks schilderijen rond het thema Reizigers: mensen in vertrek- en stationshallen, wachtend of voortsnellend, symbool voor de moderne mens altijd onderweg. Een bezoek aan IJsland leverde een serie landschappen op waarin hij laveert tussen realistische weergave en een meer structurele, bijna abstracte verbeelding van de natuur.

Naast het grote gebaar ziet Van Loon ook schoonheid in het kleine, alledaagse: glazen op tafel, een paar gympen, het interieur van zijn studio, een hoofdkussen of een eenvoudige boterham. Voor hem schuilt er in alles een beeld dat verbeeld wil worden. Die combinatie van open blik, vakmanschap en veelzijdigheid maakt Jan van Loon tot een kunstenaar die in al zijn werk de rijkdom van het kijken viert.